خـسته امـ از "مـن"
هـمه اش بـرمی گـردد به هـمین
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
کـه کـش آمـده اسـت در ایـن سـطر
و در سـطرهـای بـعد همـ جـوری کـمر به قـتلش بـسته امـ
کـه دیـگر چـیزی از آن نـماند برای آزردن "تـو". . .
مـی خواهمـ تـیغ بـکشمـ بـر رگـهاش
"مـــ/ـــــ/ــــــ/ـــــ/ـــــ/ـــــ/ــــ/ــــــ/ــــ/ـــــن"
مـی خواهمـ مـحـوش کنمـ
"مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن"
مـی خواهمـ گـسسته شـود از همـ
"مـــ ـــ ــــ ـــــ ــــن"
مـی خواهمـ نباشـد
" "
آن وقـت دیگـر "مـن" نـیست و "تــو" را راحـت کـرده امـ از دسـتش ؛
خـسته امـ و مـی دانمـ خـسته تـر ، تـویی. . .
پـیامبـری شـده امـ که شـکست خـورده در رسالـتی کـه می خواسـت "انـسان" بسازد از "خـود"
و حـالا که ایـنگونـه بـریده ای
احـساس می کـنمـ چـقـدر خـسته امـ. . .
+دوسـش نـداشته بـاش...
++انقـد بـد شـدمـ که ازمـ دوری و از سـایه مـی ترسمـ....
+++ گفت "فـقط اونـی می گـی که می خـوای"...
++++شـب بـی آغوشـت یـعنی بـن بـست...
خدآ