دسـت هـات را کـمـ آورده امـ کـه سـتـون خـانـه امـ شـود. . .
تـو آن سـوتـر
و مـن ایـن سـو نـشـسـتـه امـ ؛
نـگـامـ کـن. . .
تـرس چـنـان جـسـارتـمـ را ریـخـتـه کـه حـتـی جـرأتـمـ نـمـی آیـد صـدات کـنـمـ !
تـنـهـا مـات بـه دسـت هـات مـانـده امـ کـه بـی حـصـار آغـوشـت ، رهـامـ کـرد. . .
بـا خـودمـ تـکـرار مـی کـنـم :
"بـخـواب...دیـگـه شـبـا فـک کـن نـ. . ."
و بـاز هـمـ نـیـاز مـن. . .
و بـاز تـو :
"بـخـواب گـفـتـمـ...تـا صـب هـمـ حـرف بـزنـی فـایـده نـداره...پـس الـکـی خـوابـتُ. . ."
و حـالـا
از خـودمـ بـه انـدازه ی تـمـامـ خـواب هـایـی کـه بـیـن مـان فـاصـلـه انـداخـتـه اسـت
ــ مـتـنـفـرمـ ــ
+ نوشته شده در شنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۱ ساعت 8:51 توسط • سـآیـہ•
|
خدآ