جـای هـیـچ گـلـه و شـکـایـتـی نـگـذاشـتـه امـ. . .

حـتـی وقـتـی آنـقـدر سـرد مـی شـوی کـه تـا اسـتـخوانـمـ ، از سـوز ، مـی سـوزد. . .

و حـالـا کـه بـی تـفـاوت نـشـسـتـه ای و انـگـار دیـگـر هـیـچ چـیـز مـهـمـ نـیـسـت ،

حـتـی بـی تـابـی هـای نـگـامـ بـرای در آغـوش کـشـیـدنـی کـوتـاه ،

بـی تـفـاوتـی ات مـی تـرسـانـدمـ. . .

نـگـاهـت مـی کـنـمـ و سـرمـ درد مـی کـنـد. . .

و بـی آنـکـه روی بـرگـردانـی ،

هـمـه چـیـز از مـن روی بـرمـی گـردانـد. . .

گـفـتـه ای کـه دیـگـر هـیـچ چـیـز فـایـده ای نـدارد

و هـیـچ چـیـز تـغـیـیـر نـخـواهـد کـرد

و مـن بـا ایـنـکـه سـرتـاپـامـ را تـرسـی گـنـگ گـرفـتـه اسـت

بـاز هـمـ نـمـی خـواهـمـ بـاور کـنـمـ کـه بـی تـفـاوتـیـت را ،

الـتـمـاس چـشـمـ هـامـ کـوتـاه نـیـایـد

وقـتـی کـه عـاجـزانـه تـر از هـر کـودکـی صـدات مـی کـنـمـ "بـابـایـی..."