تـنـهـا نـشـسـتـه امـ کـنـار آتـش گـرمـ لـحـظـه هـایـی کـه بـا تـو گـذشـتـه اسـت ؛

گـاه مـچـالـه مـی شـومـ در بـوسـه هـات

و گـاه مـی پـیـچـمـ در دردهـات. . .

یـک کـمـی لـبـخـنـد

و گـاه هـمـ بـغـض مـی کـنـمـ دوریـت را. . .

ایـن وقـت هـا حـال خـوشـی نـیـسـت

و نـوشـتـن هـمـ آرامـ نـمـی کـنـد ؛

بـایـد بـاز هـمـ مـنـتـظـر مـانـد. . .

شـایـد پـیـچـیـدی در پـیـچ کـوچـه و آمـدی !

و بـایـد گـوش هـامـ را بـرای شـنـیـدنـت آمـاده کـنـم

شـایـد صـدات پـیـچـیـد در مـن. . .