احـسـاس مـی کـنـمـ کـه چـه کـمـ مـی گـذارمـ گـاهـی. . .

کـه چـه کـمـمـ در عـشـق تـو. . .

در دوسـت داشـتـنـت. . .

در هـمـه چـیـز. . .

ولـی نـه !

قـلـب مـن هـنـوز آنـقـدر خـودخـواه اسـت

کـه بـگـویـد تـمـامـ کـسـانی کـه دوستـت دارنـد ، یـک طـرف ! مـن یـک طـرف. . .

ولـی انـگـار ایـن حـرف هـا کـافـی نـیـسـت بـرای آرامـ شـدن. . .

بـایـد دسـت بـکـار شـومـ !

بـایـد تـمـامـ امـامـزاده هـا را دخـیـل بـبـنـدمـ بـرای تـو. . .

بـایـد تـمـامـ شـعـرهـا را از بـطـن کـلـمـات بـیـرون بـکـشـمـ بـرات. . .

بـایـد تـمـامـ کـاغـذهـا را نـامـه بـنـویـسـمـ بـرات

و تـمـامـ جـمـلـات را درگـیـرت کـنـمـ تـا دلـمـ آرامـ بـگـیـرد. . .

بـایـد تـمـامـ راه هـای دوسـت داشـتـنـت را بـرومـ. . .

بـایـد بـگـویـمـت. . .

بـگـویـمـت کـه چـقـدر حـسـادت مـی کـنـمـ بـه هـرکـس کـه بـه هـر طـریـقـی دوسـتـت دارد. . .

بـایـد بـگـویـمـت کـه هـمـیـن حـالـا

بـغـضـی بـه چـه سـنـگـیـنـی راه نـفـس هـامـ را بـسـتـه تـا نـمـی دانـمـ کـِےِ شـنـیـدنـت. . .

مـرا چـه مـی شـود گـاهـی. . .


+سـامـ عـشـق اسـت...

++ (...) گـاو اسـت...

+++ازت خـوشـمـ مـیـاد...

++++دوسـت دارمـ سـامـ...