هـوای ایـن اتـاق هـم مـثــل هـوای اتــاق تــو ؛ هــوای درد اســت "صــادقــی" !

امــا مــن مــی خـواهــم کــه گــریـه ی چــشـم هـایــم را بـبـیـنــد . . .

بــهانـه ای ســت کــه آغــوش انــگـشــت هـایــش صــورتـم را گــرم کـنــد ؛

و بــازوهـایــش را اطــراف بــی قــراری هــایـم بـیـنــدازد ؛

و وقــتی هــق هــقـم بـالــا مـی گـیــرد ،

نـفـسـهــایــش را کـنــار گــوش هــای ســردم بـگــذارد و

بـگــویـد : هـیــــس ! مــن ایــنــجــام . . .

آن وقــت ؛

مــحکــم تــرین دســت هــا را بـر اسـکلــت مــردانــهاش فـشــار بیــاورم

و بگــویـم کــه فقــط هــمیــن را می خــواهــم . . .

کــه بــاشــد . . .

حتــی بــا تــمــام بـ ـ ـ ـدی هایــم . . .