چـراغ هـا را خـامـوش کـرده ام . . .
هـوای ایـن اتـاق هـم مـثــل هـوای اتــاق تــو ؛ هــوای درد اســت "صــادقــی" !
امــا مــن مــی خـواهــم کــه گــریـه ی چــشـم هـایــم را بـبـیـنــد . . .
بــهانـه ای ســت کــه آغــوش انــگـشــت هـایــش صــورتـم را گــرم کـنــد ؛
و بــازوهـایــش را اطــراف بــی قــراری هــایـم بـیـنــدازد ؛
و وقــتی هــق هــقـم بـالــا مـی گـیــرد ،
نـفـسـهــایــش را کـنــار گــوش هــای ســردم بـگــذارد و
بـگــویـد : هـیــــس ! مــن ایــنــجــام . . .
آن وقــت ؛
مــحکــم تــرین دســت هــا را بـر اسـکلــت مــردانــهاش فـشــار بیــاورم
و بگــویـم کــه فقــط هــمیــن را می خــواهــم . . .
کــه بــاشــد . . .
حتــی بــا تــمــام بـ ـ ـ ـدی هایــم . . .
+ نوشته شده در جمعه ۲۳ دی ۱۳۹۰ ساعت 11:28 توسط • سـآیـہ•
|
خدآ