خـوابـم کـه نـمـی بـرد ، سـتـاره مـی شـمـردمـ . . .

خـوابـم کـه نـمـی بـرد ،

چـشـمـ هـایـمـ را مـی بـسـتـمـ و آخـرش خـواب مـرا مـی بـرد !

دیـشـب . . .

گـوسـفـنـدهـا هـمـه رمـیـده بـودنـد . . .

سـتـاره هـا پـشـت ابـر بـودنـد . . .

فـقـط غـصـه هـا دمـ دسـت بـودنـد ؛

و چـشـمـ هـایـمـ کـه مـهـربـان تـر از هـر خـدایـی ،

از خـجـالـت گـل هـای بـالـشـمـ در آمـد . . .

تـنـمـ یـخ بـسـتـه هـنـوز. . . از سـردی دیـروزت . . .

خـنـدیـدم. . .امـا . . . تـلـقـیـن کـردمـ کـه خـوبـمـ . . .

امـا. . .

حـسـم کـن بـابـایـی . . .

ایـن دیـروزهـا را از تـقـویـمـمـ پـاک کـن . . .

"دل گـیـرم" زود " دلـگـیـر" مـی شـود از خـودش ؛

وقـتـی کـه حـس کـنـی پـای "دوسـت داشـتـنـمـ" مـی لـنـگـد . . .