دسـت هـایـت را بـه مـن بـده . . .
و نـگـاهـم را مـثـل هـمـیـشـه مـسـخ جـاذبـه ی چـشـم هـایـت کـن . . .
حـتـی اگـر خـواسـتـی مـثـل هـمـه ی ایـن روزهـا
بـا دلـتـنـگی هـایـم هـم صـحـبـت نـشـو . . .
چـیـزی انـگـار دق کـرده در گـلـویـم . . .
نـه پـایـیـن مـی رود و نـه بـالـا مـی آیـد . . .
نـه ! گـریـه نـمـی کـنـم !
مـی خـنـدم ! کـه بـه رویـم نـیـاورم کـم آوردنـمـ را . . .
دوسـت نـداشـتـی بـغـضـم را بـبـیـنـی مـگـر نـه ؟
بـبـیـن !!
چـشـمـ هـایـمـ خـشـک اسـت و مـی خـنـدد . . .
نـگـاهـمـ اما هـزاران دریـاچـه ی پـریـشـان در خـود دارد . . .
+ نوشته شده در سه شنبه ۲۰ دی ۱۳۹۰ ساعت 7:49 توسط • سـآیـہ•
|
خدآ