مرا ببوس...
آرامـ نمےگیرد ؛
نھ دلے کہ تمامشـ براـے تو مےتپید و مےتپد...نھ چشمے کہ تنها براـے دیدטּ تو پلکهایشـ را مےگشود و مےگشاید...و نہ دستانے کھ فقط براـے لمسـ مهربانےهاـے تو نوازش را یاد گرفتـ و حالا جز سردـے پاییز و قطرھ باراטּهایے کھ بے تو دارد بر زندگےاشـ مےبارد، چیزـے براـے نوازشـ ندارد...براـے دخترکے کھ حتے یک ثانیہ نبودنت،فاجعہ بود...براـے مـטּ کہ گرمے انگشتانتــ بر سردـے افکارمـ،معجزھ بود...براـے ایـטּ جسمـ خستہ کہ بودنت برایش حکمـ دمـ و بازدمـ داشت...براـے ایـטּ دخترکت کہ تمامـ خوشےهاـے دنیا ارزش دیدטּ یک لحظہ لبخندت را نداشت...فقط تو مےدانے کہ چگونہ مےگذرد ایـטּ روز و شبها کہ پر از رخوت است و سردـے...اینکہ کنارت نباشمـ کہ هر لحظہ با تمامـ وجودمـ بہ جاטּ بخرمـ تمامے دردهایت را-هر دردـے-...اینکہ ندانمـ کجایے...خوبے؟چہ مےکنے! اینکہ ندانمـ غصہ ها دستـ از دلت برداشتہ اند یا اینکہ تو همـ هنوز شبیہ منے...بابایے...کمـ آوردھ امـ شانہ هایتــ را براـے باریدטּ...کمـ آوردھ امـ سینہ ات را براـے خوابیدטּ...کمـ آوردھ امـ تمام شبهایے را کہ کنارتـ بہ صبح رساندمـ...کمـ آوردھ امـ روزهایے کہ دور از استشمامـ عطر نفسهایتـ نماندمـ...کمـ آوردھ امـ لحظہ هایے را کہ آراممـ مےکردـے...کمـ آوردھ امـ لحظہ هایے کہ با بودنتـ از مـטּ دور مےشد هر دردـے...براـے دلمـ دعا مےکنے؟دستاتو میذارـے اینجا...رو قلبمـ...خودت ببیـטּ چہ بےرمقـ مےزنہ...دوست دارمـ :'(
+ نوشته شده در دوشنبه ۹ آبان ۱۳۹۰ ساعت 14:51 توسط • سـآیـہ•
|
خدآ