هرشب وقتے آخریـטּ عابر همـ از ڪوچــِ پس ڪوچــِ هاے شهر بــِ خانــِ مےخزد

و آخریـטּ چراغ همـ خاموش مےشود ،

یاد تو زیر پوست تنمـ جوانه مےزند ... خاطرات مرا سرسبز مےڪند...

چناטּ بےتاب مےشومـ ڪه دلمـ برای لحظــِ ے دیدار بے صبر و قرار مےشود ...

گوش ڪـטּ تیڪ تاڪ ساعت را !

آمدטּ و رفتـטּ ثانیه ها را خبر مےدهند !

چــِ بے درنگ مےآیند و چــِ پرشتاب مےروند...

مےآیند تا آهستـِ آهستـِ مرا از تو دورتر سازند

و مےروند تا ذره ذره گرمے ایـטּ آتش افتاده بــِ جانمـ را ببرند ...

چــِ خیالــ باطلے !

چــِ سعے بیهوده اے !

از اینهمــِ ڪوشش بیهوده چرا خسته نمےشوند ؟


درد نوشت : ڪاش ڪنارت بودمـ ... ڪاش ڪنارم بودے ... بابایی ایـטּ روزا دیوونــِ تر از همیشه مـ

دعا نوشت :  خداجوטּ... هرچے درده ازش دور ..همش واســِ مـטּ.. بـِ خدایےِ خودت طاقتشو دارمـ ...